نگهدارنده (ریتینر) ارتودنسی – Retainers
28 آذر 1395
ابزارهای کمکی در ارتودنسی – الاستیک و هدگیر
28 آذر 1395
Show all

انواع درمان های ارتودنسی

طور کلی درمان های ارتودنسی بر حسب نوع دستگاهی که ارتودنتیست به کار می گیرد به دو نوع اصلی، ارتودنسی ثابت و ارتودنسی متحرک تقسیم می شوند.

1- ارتودنسی ثابت

منظور از ارتودنسی ثابت این است که بیمار نمی تواند دستگاه ارتودنسی را از دهان خارج نماید در این نوع ارتودنسی، ارتودنتیست برای اینکه بتواند نیروی سیم های ارتودنسی را به دندان ها وارد کند روی هر دندان یک قطعه فلزی می چساند که به آن براکت می گویند و بدین وسیله می تواند هر دندانی را که روی آن وسیله نصب شده است را در هر سه جهت جابجا نماید. این روش درمانی برخلاف درمانهای متحرک، وابسته به همکاری بیمار نمی باشد.
طول درمان ارتودنسی ثابت متغیر و به نوع وشدت ناهنجاری بیمار وابسته است اما به طور متوسط 18 تا 24 ماه می باشد. بیمار در هنگام دوره درمانی ثابت نباید غذاهایی با قوام سفت استفاده نماید. در غیر این صورت براکت از دندان جدا می‌شود که می‌بایست براکت جدیدی برای بیمار چسبانده شود که این امر می تواند باعث طولانی شدن زمان درمان و آسیب به دندان گردد.رعایت بهداشت به منظور جلوگیری از آسیب به دندان ها و ایجاد تغییر رنگ یا پوسیدگی بسیار مهم است.

fix2 fix1

هدف از درمان ثابت، حرکت دندانها در فضای مناسب، تنظیم دندانهای شلوغ و اصلاح روابط دندانهای دو فک می باشد. در مرحله ارتودنسی ثابت براکت ها بر روی دندانها چسبانده می شوند و یک سیم از بین براکت ها گذرانده می شود که با کش های بسیار ظریف به براکت ها انداخته می شود. این کش ها می توانند سفید و یا رنگی باشند. این کش ها در هر جلسه تعویض می شود ولی سیم ها ممکن است هر جلسه عوض نشود و براکت ها هم تا انتهای دوره درمانی در دهان باقی می مانند.
در بعضی از موارد نیاز است که از بیمار دندان کشیده شود که براساس نوع ناهنجاری، شدت ناهنجاری، سن مراجعه بیمار، می تواند هر نوع دندانی باشد که معمولاً آسیاهای کوچک فک بالا و پایین می‌باشد. معمولاً دندانهای آسیای کوچک کشیده می شوند و دندان نیش در فضای مناسب قرار داده می شود . گاهی براساس شرایط موجود ممکن است یک دندان ثنایا از فک پایین در قسمت جلو کشیده شود.
فواصل دندانی کشیده شده با رفع شلوغی دندانهای دیگر و یا با عقب بردن دندانهای قدامی فک بالا و پایین پر می شوند. فواصل ایجاد شده در اثر کشیدن دندانها با حرکت سایر دندانها در پایان درمان به طور کامل بسته می شود و بیمار مشکلی از نظر داشتن فضا بین دندانها، نخواهد داشت. معمولاً بیماران نگران هستند که در صورت کشیده شدن دندانها فضای آنها خالی می ماند اما در صورتی که دستور کشیدن دندان به درستی داده شده باشد این نگرانی بی مورد است.
به شرط وجود سلامت لثه ها و بافت های نگه دارنده دندانها امکان حرکت دندانها با ارتودنسی ثابت در هر سنی وجود دارد. گرچه با افزایش سن مختصری سرعت حرکت دندانها کاهش می یابد. ولی به عنوان یک قانون کلی بهتر است بیمار قبل از بلوغ ویزیت شود تا بتوان از رشد فکین در جهت رفع ناهنجاری کمک گرفت. ارتودنسی ثابت به دلیل پیچیدگی و نیاز به ظرافت کاری بالاتر، طولانی بودن مدت درمان، در دوره دندانپزشکی عمومی آموزش داده نمی شود و آموزش آن فقط در دوره تخصصی ارتودنسی انجام می شود. بنابراین بایستی برای درمان با ارتودنسی ثابت فقط به متخصص ارتودنسی مراجعه کرد.

2- ارتودنسی متحرک

در درمان هایی که ارتودنتیست از وسایلی استفاده می کند که بیمار می تواند آنها را ازدهان خود خارج کند به اصطلاح ارتودنسی متحرک به کار رفته است. معمولا وقتی سن بیمار برای شروع درمان ثابت پایین بوده و دارای دندان های شیری یا ترکیبی از دندان های شیری و دائمی است این درمان انجام می شود. هدف کلی این درمان انجام اقدامات پیشگیرانه ، اصلاح محدود بی نظمی های دندانی و یا کمک به اصلاح رشد فکین می باشد. البته در افراد بزرگسالی که جابجایی و حرکت محدودی از دندانها نیاز باشد نیز این دستگاهها ممکن است بکار گرفته شوند. در ارتودنسی متحرک توانایی دستگاه ها برای انجام حرکات دندانی محدودتر و همچنین کنترل ارتودنتیست روی دستگاه کمتر می باشد. در بین مردم گاها” به دستگاه های ارتودنسی متحرک، “پلاک” نیز گفته می شود.

removable3 removable2 removable1

ارتودنسی متحرک شامل دو دسته کلی می شود یک گروه عبارتند از پلاک های متحرک ساده برای حرکات جزئی دندانی و گروه دیگر شامل وسایلی که برای رفع ناهنجاریهای فکی مانند عقب بودن فک پایین یا بالا به کار می رود.

بعد از هر وعده غذایی پلاک متحرک ارتودنسی می بایست با کمک مسواک و خمیردندان برساژ شوند و سپس زیر جریان آب شسته شوند. بعضی از پلاک های متحرک دارای پیچ می باشد . با هر بار باز کردن پیچ تنها 25/0 میلیمتر پلاک باز می شود که باعث افزایش عرضی فک می شود . در اثر باز کردن پیچ ممکن است فاصله ای بین دندانها ( به خصوص دندانهای جلو ) ایجاد شود که نگران کننده نیست و نشانه پاسخ به درمان است..

انواع دستگاه های متحرک:

1- پلاک ساده:
گاهی تعدادی از دندان های کودک در مسیری نا به جا رویش می کنند که در صورت عدم اصلاح منجر به اختلالات بعدی شدید تر و حتی گاهی منجر به انحرافات در رشد فک کودک می شود. ارتودنتیست با تهیه یک دستگاه ساده متحرک ارتودنسی به آن دندان ها نیرو اعمال کرده و مسیر رویش آنها را اصلاح می کند. در بزرگسالان نیز حرکات ساده برای یک دندان را می توان با این پلاکهای ساده انجام داد

2- عادت شکن:
گاهی کودک دارای عادات دهانی مداوم و غلط مانند مکیدن انگشت می باشد و یا در مواردی مشاهده می شود که زبان خود را بین دندان های قدامی می برد و این دندان ها در حالت عادی به هم نمی رسند ، ارتودنتیست با استفاده از دستگاه های ارتودنسی متحرک می تواند به کودک کمک نماید تا از گسترش این عادت ها جلوگیری نماید. به این دستگاههای متحرک به اصطلاح، “عادت شکن” می گویند.

3- فضا نگهدار:
گاهی کودک زودتر از زمان مناسب، تعدادی از دندان های شیری خود را از دست داده در حالی که تا رویش دندان های دائمی جانشین زمان زیادی باقی مانده است در این موارد به کمک دستگاه های متحرک می توان فضای این دندان ها را حفظ کرد تا برای رویش فضای کافی داشته باشد .

4- دستگاه فانکشنال یا هدایت رشد:
در کودکان قبل از اتمام سن رشد در صورتی که فک پایین نسبت به حالت طبیعی عقب تر قرار بگیرد قابل کاربرد می باشد . این دستگاه ها فک پایین را به سمت جلو هدایت می کنند و زمینه رشد مناسب فک ها را فراهم می کند .

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *